|
Anthology “Korsi e Hapur
” in Greek Language
“Pegasi” – “Xasteron”
Janar 1999
NJĖ OAZ KULTUROR LIDHJA E KRIJUESVE “PEGASI”
GJIROKASTŹR
,ALBANIA
SHKRIMI ėshtė marrė nga gazeta “EUROELLINIKI”,
mars 1999 e publicistit dhe shkrimtarit Evthimjo Haxiioannou,drejtor dhe botues i kėsaj gazete, e cila publikohej nė 28 shtete
tė Evropės si dhe boues nė shtėpinė botuese “ATTIKA ΓΡAMMATA”,. Substrati i kėtij shkrimi, nė sintezė, tregon veprimtaritė plot nerv tė Lidhjes sonė, duke fokusuar prezantimin e romanit :”Jetė lakuriq” i shkrimtarit tė dėgjuar grek, Nikos Athanasiadhi,pėrkthyer nga frėngjishtja nga pėrkthyesi i talentuar gjirokstrit Leonard Mero.
Nė kėtė veprimtari morėn pjesė shumė njerėz tė artit, kulturės, shkrimtarė e poetė nga gjithė Jugu si dhe nga Tirana. Nderoi
me pjesėmarrjene tij dhe djali i shkrimtarit, Apostolos Athanasiadhi. Kjo veprimtari tregoi, parasėgjithash, se nė Gjirokastėr
tashmė ishte krijuar njė lidhje me njė konceptim interesant :”Pėr njė Letėrsi Ndryshe”qė mė vonė u bė dhe “logo”
e lėvizjeve protagoniste nė Shqipėri….
ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ‘ΠΗΓΑΣΟΣ» ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ
Μεγάλη
λογοτεχνική εκδήλωση για
το έργο του Νίκου Αθανασιάδη
Έντονη
πολιτιστική και επιμορφωτική
δραστηριότητα αναπτύσσει
ο νεοσυσταθείς λογοτεχνικός
σύλλογος «Πήγασος», που εδρεύει
στο Αργυρόκαστρο και περιλαμβάνει
στις τάξεις του
αξιόλογους ανθρώπους των
Γραμμάτων και των Τεχνών
από όλη τη Νότια Αλβανία.
Με επιρροή στην Ελληνική
Μειονότητα αλλά και με την
αναγνώριση όλου του πνευματικού
κόσμου της Αλβανίας, ο «Πήγασος», που διατηρεί παραρτήματα
σε διάφορες πόλεις της γειτονικής χώρας, αλλά και στην
Αθήνα, καταβάλει σημαντικές
προσπάθειες στον τομέα
της πολιτιστικής
ανάπτυξης της περιοχής
του και ιδιαίτερα στην διάδοση
της λογοτεχνίας, αλλά και στην ανάδειξη νέων
ταλαντούχων συγγραφέων
και ποιητών. Στα πλαίσια
του δημιουργικού αυτού
έργου του, ο Λογοτεχνικός
Σύλλογος του Αργυροκάστρου
διοργάνωσε στην πόλη του
μεγάλη μορφωτική εκδήλωση,
αφιερωμένη στην ζωή και το έργο του γνωστού
Έλληνα Λογοτέχνη
Νίκου Αθανασιάδη(1904-1992),με
την ευκαιρία της μετάφρασης
στα αλβανικά και κυκλοφορίας
του βιβλίου του, με τίτλο «Το γυμνό κορίτσι»
στην Αλβανία. Το έργο αυτό
έχει μεταφραστεί ήδη σε
έξι γλώσσες και έχει τύχει
παγκόσμιας αναγνωρίσεως.
Το πρόγραμμα
της εκδήλωσης περιελάμβανε
μεταξύ των άλλων παρουσίαση
του έργου στα ελληνικά και
στα αλβανικά, χαιρετισμού
και ομιλία του Προέδρου
του Συλλόγου «Πήγασος»και
λογοτέχνη Χρηστάκη Σαμπάνη,
ανάγνωση αποσπασμάτων
του έργου από λογοτέχνες
και μέλη
του
Συλλόγου Ανδρομάχη Πούλα,
Ελένη Μπίτση, Ύλκα Λίγκου
κ.α., ομιλία του γιου του εκλιπόντος συγγραφέα,
Απόστολου Αθανασιάδη, που
ήρθε από την Αθήνα για να
τιμήσει με την παρουσία
του την εκδήλωση και ανοιχτή
συζήτηση. Στην εκδήλωση
παρευρέθησαν επίσης πολλοί
λογοτέχνες, διανοούμενοι,
πανεπιστημιακοί, εκπρόσωποι
τον τοπικών Αρχών, των οργάνων
Ελληνικού Προξενείου Αργυροκάστρου,
δημοσιογράφοι και εφημερίδες
και ραδιοτηλεοπτικά μέσα
ενημέρωσης και πλήθος κόσμου. Εξάλλου , σε ειδική
εκδήλωση, που
πραγματοποιήθηκε
στα Τίρανα, έγινε η παρουσίαση
του βιβλίου με τίτλο «Ο άνθρωπος
των συνόρων», το οποίο αναφέρεται
στην βιογραφία του 85/ χρονου
σήμερα. Έλληνα εκδότη Χρήστο
Γιοβάνη, που κατάγεται από
τους Γεωργουσάτες
και έχει διαπρέψει στον ελληνικό χώρο του
βιβλίου, σαν δημιουργός
του ομώνυμου μεγάλου εκδοτικού
οίκου (εκδόσεις Γιοβάνη).
Το βιβλίο
αυτό έχει μεταφραστεί στα
αλβανικά από τον καθηγητή
Άλφρεντ Ούτσι.
ΕΥΡΩΕΛΛΗΝΙΚΗ Ε.ΧΑΤΖΗΪΩΑΝΝΟΥ
“Pegasi”
Λογοτεχνικός
σύλλογος στο Αργυρόκαστρο
της Αλβανίας παίζει μεγάλο
ρόλο στο πεδίο της λογοτεχνικής
δημιουργίας, συγκεντρώνοντας
γύρω του πολλά ελπιδοφόρα
ταλέντα και που αγωνίζεται
για μια καθολική ανταλλαγή
πολιτιστικών αξιών στον
εν λόγω τομέα. Μέλη
του Πεγασι συνεχίζουν τη
συγγραφική δράση και στην
Ελλάδα, εκδίδοντας βιβλία
τους και στα ελληνικά.
Πρόεδρος
της “PEGASI”
Χριστάκης
Σιαμπάνης συγγραφέας, ποιητής
«Η ποίηση είναι η ψυχή.
Αυτή είμαι εγώ!
Αξιότιμη
Κυρία…
Ω
Η,
ψυχή μου λέει να σας αποκαλέσω:
«ΑΔΕΡΦΙ ΜΟΥ!»
Σας χαιρετώ
εγκάρδια για της ιδέες, τις
σκέψεις, τις προσπάθειες,
τις επιτεύξεις σας, τα σχέδιά
σας, στον όμορφο δρόμο της
Τέχνης. Επωφελούμε της ευκαιρίας
να σας ευχαριστήσω για την
αξιοποίηση των δημιουργημάτων
μου, μ’ όλα τα περιοριστικά
κενά, Άλλωστε αυτό ταυτόχρονα
προβάλλει και τις ικανότητές
σας σαν αναλυτής. Λένε, ότι
η περίπτωση είναι ο βασιλιάς
του κόσμου. Λες, ότι και ένα
χορταράκι κουνιέται χωρίς
άδεια;! Ήταν θεού θέληση, που
εκείνο που ήρθε, αυτή η στιγμή, είναι η ευλογία του,
ότι εμείς θα συνεργαστούμε,
όσο πιο πολύ στο μέλλον. Τώρα
σας στέλνω αυτά τα τέσσερα βιβλία, με μια σιωπηλή
παρουσίαση, γιατί εσείς
δυστυχώς, δεν μπορείτε να
τα διαβάσετε στη γλώσσα
μου. Στο τόπο μου, όπως και
σε σας, πολλοί αρμαθιάζουν
λέξεις, μερικοί γράφουν,
άλλοι γράφουν και σβήνουν,
λίγοι όμως έχουν πένα δυνατή
και πιο λίγοι είναι πένα
– πινέλο.
Ο ενθουσιασμός
του δημιουργού δε
λείπει σε κανέναν. Τα αναμαλλιάσματα
ξεπερνούν και το γνωμικό
του Βίκτωρ Ουγκώ, που τον
ρώτησαν: «Ποιος ήταν ο πρώτος
στην Γαλλία; Αυτός
απάντησε: «Ο δεύτερος είναι
ο Λαμαρτίνος».
Ποιος παραξενεύεται
σήμερα όταν πολλοί μικράνθρωποι
λένε:» «ΕΓΩ, ΕΓΩ»…. (Εγώ ο Ναπολέων!)
Για τον εαυτόν
μου λέω: «Αν είμαι ικανός, με κάνει ο Θεός».
Ο προφήτης
είπε: «ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ Ο ΘΕΟΣ;»
Για τον εαυτόν
μου λέω: «Η ποίηση είναι η
ψυχή. Αυτή είμαι εγώ!
Για τον εαυτόν μου λέω: «Δεν είμαι
, ο Άγιος Πέτρος.
Αλλά ο ποιητής Πέτρος.
Δεν είμαι σαν Ανταίος,
αλλά σαν ο Άγιος Πέτρος.
Για τον εαυτόν
μου λέω: «Δεν είμαι κερί, αλλά
ηλιακή φουρτούνα.
Φωτίζω,
Ζεματώ,
στο ανθρώπινο λυκόφως.
Αξιότιμη
αδερφή! Μαζί με τον κύριο
Χρηστάκη Σιαμπάνη, ποιητή,
συγγραφέα, μια δυναμική,
μια διαμαντένια πένα με
το στιλ του στην Τέχνη (είναι
Πρόεδρος του Λογοτεχνικού
Συλλόγου «Ρ…..) θα προσπαθήσουμε
πιο πολύ και να συνεργαστούμε
περισσότερο.
Εγώ προς
το παρόν διαμένω στα Τίρανα,
έχω και ένα σπίτι στο Αργυρόκαστρο,
όπου πηγαίνω συχνά. Μου ταιριάζει
ο λόγος του Άγιου Παύλου:
« Όλα μου λείπουν και έχω το
καθετί που μου χρειάζεται».
Ελπίζω για
μια πιο στενή συνεργασία.
Οι ποιητές αν και δεν μπορούν
να μιλάνε μεταξύ τους με
τη μητρική τους γλώσσα ή
με τη γλώσσα της ανάγκης,
μιλάνε με τη γλώσσα της καρδίας.
Και τι χρειάζονται οι μεσολαβητές;…Τον
μονόλογό μου στα ελληνικά,
τον έχει εναρμονίσει ο κύριος
Κώστας Γκατζώνης, μεταφραστής
και αξιόλογος επεξεργοστής.
Ο κύριος Κώστας μου έχει
μεταφράσει στα ελληνικά
το ποίημά μου: «Δεν ξέρει ο
άνθρωπος τι να κάνει με τη
γνώμη».
Στην Αθήνα
που έχω μεταναστεύσει για
λίγο καιρό, το τυπογραφείο
το έκδωσε σαν τετραδάκι
ψαλιδεμένο. Από μέσα μου,
η ψυχή μου λέει πολλά. Σας
το στέλνω. ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ! Το έργο
που σας στέλνω, μου βγήκε
απ’ την ψυχή μου. Από το κ.
Σιαμπάνι πληροφορήθηκα
κάπως επιφανειακά, αλλά
μου άφησε πολλές εντυπώσεις.
Μηπως τάχα το παράκανα; Σας
ζητώ συγγνώμη χίλιες φορές.
Δεν ήμουν σε θέση να σταματούσα
τα κύματα της πικραμένες
καρδιάς. Ίσως κι εσείς έτσι
θα κάνατε ανάλογες περιπτώσεις.
Νιώθω τον εαυτόν
μου δυο φορές κοντά σας.
Περιμένοντας
την απάντησή σας,
ακόμα μια φορά σας χαιρετώ
με πολύ ειλικρίνεια.
Με βαθύ σεβασμό
Καβαλιέρος
Πέτρο Ντούντη) Αργυρόκαστρο
Πέτρο
Ντούντη, Αργυροκαστρο (Τίρανα)
Aτο τ’
αστέρι είναι ο γιος μου
Αφιερωμένω
στην ποιήτρια Καλαχάνη
Κι
η Ζωή είν’ σαν το ρέμα,
ρέει και
δε γυρίζει πια.
Οι θύμισες,
φτεροκόπημα τ’ αέρα,
πάνε
κι έρχονται στα πεταχτά.
Γλυκόνερα τα ποτάμια τρέχουν,
Η θάλασσα
μένει πάντα αλμυρή,
τα χρόνια
της Ζωής μας φεύγουν,
οι ελπίδες
μάταιες, πικροί οι καημοί.
Τα μάτια
μισόκλειστα, όλο καταχνιά,
τα χείλη ψιθυρίζουνε
άτεχνα:
-
Παναγιώτη, γιε μου, δε σε
βλέπω πια:!…
- Παναγιώτη, μου
‘φυγες παντοτινά!…
Πως μου’
φυγε ο Παναγιώτης,
τόσο γρήγορα
και τόσο ξαφνικά;
Κεραυνοβολημένη
τώρα,
Χαροκαμένη,
στέκω εκστατικά.
Πως μου’
φύγε ο Παναγιώτης,
Εγώ η Ερμή
εδώ ακόμα μένω;!
Πώς μου ‘φυγε
τ’ ακριβό μου,
Εγώ ακόμα
ζω, αυτό κάπου είναι κρυμμένο;!
Θεέ μου, που
λάμπεις αυτού ψιλά,
Εσύ με βλέπεις
από μακριά.
Ένα για το
γιο μου, ένα για την ΤΕΧΝΗ,
Στην ψυχή
μου έχω ανάψει δυο κεριά.
Την πίστη
μου δεν έχασαν ποτέ, Εγώ θρηνώ,
Μα τι να πω, δεν ξέρω, ω Θεέ,
ξέρω, ο γιος
μου ειν’ στον Ουρανό,
μα είμαι
μάνα και κλαίω με οϊμέ!
Τάχα ποιος
σαν η μάνα νιώθει,
Τι είναι
το παιδί για μια μάνα γλυκιά!
Τριαντάφυλλο
που μπουμπουκιάζει
μεγαλωμένο
μέσα σε μια καρδιά.
Έμπαινε
ο γιος μέσα στο σπίτι,
έμπαινε
ο ήλιος κι έλαμπε κάθε μεριά,
ποιος άλλος είχε την
ομορφιά του,
τη φλογερή
ψυχή και μάλομα καρδιά.
Τη νύχτα
βγαίνω έξω, μοναξιά,
βλέπω, ένα
αστέρι κάπου μακ
-Να, λέω, ο
γιος μου είναι αυτό,
τα χείλη
μου τρέμουν, τα δάκρια άτεχνα.
Τ’ αστέρι
λάμπει, τρεμοφέγγει,
ένα δάκρυ
κυλάει κι όλο τρέμει,
Δυο κεριά
στην ψυχή μου έχω ανάψει
Σώα για το
γιο μου, Σώα για την ΤΕΧΝΗ.
1.
Ανδρομάχη Β. Πούλα Αργυρόκαστρο
( Δρόπολη)
Άσε με
Μη μου στερείς
ο, τι αγαπάω,
ο, τι ζητάω
για ο, τι ζω!
Άσ’ τη ζωή
είναι δικιά
μου,
ειν’ η καρδιά
μου,
είμαι εγώ!
Γράψε
Αν την αγαπάς
απόδειξέ
το,
κι αν γι’
αυτή
πεθαίνεις,
πάνω στο
χώμα της,
με το ζεστό
σου
αίμα
γράψε:
«Πατρίδα
σ’ αγαπώ!»
Δίλημμα
Ξυπνάς, εκεί,
που ο ήλιος
αρνείται να βγει,
Γελάς εκεί
που η χαρά γίνεται φόβος…
πατάς στην
γη
όταν όλοι
άσκοπα πετούν,
γεννάς ζωή,
εκεί που
όλοι
δεν θέλουν
να ζουν.
2.
Δημήτρη Μήτη, Πρεμετή
«Θα της πω»!
Καρποφόρησε
η μηλιά φέτος
για πρώτη φορά,
τρία όμορφα μήλα,
τα τρία εξαίρετα
διαλεχτά.
Κι εμείς στο σπίτι
είμαστε μια τριάδα
(εγώ, η
γυναίκα μου, ο γιος μου,
η κόρη στην Ελλάδα).
Να πούθε τα ’μαθε αυτή
για τη μηλιά;!
‘Του χρόνου, τρώγοντας το μήλο,
-
λέει το παιδί,
θα πω, της μηλιάς,
να κάνει κι ένα
για την αδερφή!»
Φτάνουν κι αρκούν
Θα φωνάζω,
αδιάκοπα, μέρα και νύχτα,
να χτυπούν δυνατά
οι καμπάνες,
να φύγουν από
γύρω μας, χωρίς άλλο
τα Κόμματα
Φτάνουν, αρκούν…
οι πουτάνες!
3. Γιώργο Τέλιο,
Αργυρόκαστρο
Πείτε
μου!
Πείτε μου, σας
παρακαλώ:
«Η φουρτούνα έρχεται
σε μας,
Ή εμείς στη φουρτούνα
πάμε;»…
Ποτέ
Αγαπώ τους βράχους,
αγαπώ τα βουνά,
τις ομορφιές,,
τον αέρα όλο γεια.
Αγαπώ τον τόπο
και το χωριό
το σπίτι
που έριξα μπόι.
Να τα’ αρνηθώ
ποτέ δε μπορώ,
αλλιώς κάνω…χαλάστρα…
Οι πόθοι ( μ’ όσο
ξέρω εγώ)
δεν κρεμιούνται
στην κρεμάστρα…
ΤΡΙΚΛΙΣΜΑ
+
‘Εστω και για λίγο
να με νιώσατε καλά,
Εσείς, καλαμαράδες,
στις καρέκλες!...
Δεν φταίω σε τίποτε,
χωρίς αιτία καμιά,
Κι ούτε κυνικές ειρωνίες
να μου λέτε...
‘Εστω και για λίγο
να μ’έχετε γνωρίσει,
Θ’ανοίγατε τις βεράντες
της καρδιάς.
Τη ντελικάτη μου
ψυχή δε θα, χετε σπάσει
Μ’ολες εκείνες τις
τρικλοποδιές σαν τραγουδάς...
Μήπως, τάχα, μαργαριτάρια
θέλατε από μένα;
Μια ζεστασιά περίμενα
από σας.
Να νιώθατε στις φλέβες
τους σουγμούς μού,
Να βρίσκατε σε μένα
μια «αθρακιά»...
Μια αθρακιά που καιγόταν
μόνη,
Μη μπορώντας να δώσει
σ’άλους ζεστασιά.
Σε λίγι «τέλειωνα»
σαν ένα κερί,
Αν γύρο μου «ΑΈΡΑΣ»
‘άλλος δεν φυσά...
Στα τρικλίσματα
που είχα στο δρόμο,
Δεν διαφέρουν απ
‘της καρδιάς το μολύβι.
Μες στην πικράδα
βρήκα τον εαυτόν μου.
Γι αυτό και φίλος
της ζωής μου βρήκα το τραγούδι.
+ ΑΛΒΑΝΙΑ
– ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ!
Φτώχια - σκασμένα
χείλη,
Με ψυχή εξαντλησμένη
– σκλαβιάς...
Δυο χιλιόχρονα έχουν
φύγει
Χειμονιάτικα όλα
– μετά βιας...
Είκοσι αιώνες να
σε βλάψουν δεν μπορόύν.
Δυο χιλιάδες πληγιές,
ρεύματα υφαιστείων.
Με αίμα – γραμμένη
η ιστορία, προσπαθούν,
ΑΛΒΑΝΙΑ – ΠΟΝΟΣ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ!
+ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ!
‘Ενα σινιάλο που
τρεμοφέγγει
μου έλαμψε μια στιγμή
στα μάτια.
Μια συζήτηση, στα
μισά,
τα χείλη μου κάνει
κομμάτια...
‘Ενα λεπτό τραγουδάκι
μ’εκανε κάτι να νιώσω.
‘Ενα όνειρο ή ένας
Άγγελος
μπροστά μου’ βγαίνει,
γιατί,
‘Ησουν ΕΣΥ...
+ ΠΟΤΈ
Τα βουνά τα θέλω και
τους βράχους,
Τον καθαρόν αέρα,
τους όμορφους τόπους.
Τη θέλω τα επαργία,
το χωριό,
Το σπίτι που μεγάλωσα και περπατώ.
Ποτέ δεν μπορώ να
τ’αρνηθώ,
Αλλιώς κάνω...ζημιά...
Οι επιθυμίες (μ’όσο
ξέρω εγώ)
Στο κρεμαστάρι δεν
κεμιέται καμιά...
4. Λουλιέτα Τσιατσίου,
Αργυρόκαστρο
«Λίγη Αγάπη»
Στην αγκαλιά
του καιρού
εγείραμε,
Αμίλητοι κλέβουμε
λίγη
χαρά,
Είναι ένα παιχνίδι
το πιο καλό,
κι όμως, όλοι λέμε
«φίλμ» παίζουμε.
5. Λιούμο Κολέσι, Πρεμετή
* * *
Μια λέξη ανείπωτη
ως τώρα ζητώ,
η κούραση σε στέλνει σε χώρα μακρινή.
Γλυκιά υποψία
την καρδιά ταλαιπωρεί,
Φωτιά παγερή,
χιονιά καυτερή.
Πηγή που τη δίψα
αυξάνει πολύ,
καταρράκτης
που δραμματίζεται
λάμπει ως πέρα,
χειμώνας στα
φύλλα
που πέφτουν ανθοβολεί,
τ’ απρόσιτο που
γίνεται χειροπιαστό μι
μέρα
Αυτοί οι γέροντες
Αυτοί οι γέροντες
βγαίνουν συχνά,
σαν παιδιά, το
λιόφωτο χαίρονται,
και κάθονται
σ’ απάνεμα μέρη.
Την ίσκα πιάνουν,
τα τσιμπούκια ανάβουν,
και ξεχνιούνται
σ’ ατέλειωτο κουβεντολόι.
Κάθε μέρα θα κάνουν
κι ένα δρόμο πιο πέρα,
δοκιμάζουν
τα πόδια τους εν ονόματι
τις ζωής.
6. Κόντι Ηλία, Πρεμετή
(Τίρανα)
Σου
χάρισα ένα φιλί
Η νύχτα σου χάρισε
το παρθένο φεγγάρι,
ο ήλιος ακτίνες
φωτός,
η βροχή τα ρέματα,
Η θάλασσα τα κύματα,
Η παραλία την
θάλασσα,
ο θεός την ειρήνη,
Εγώ ένα φίλημα και σεισμός έχει
γίνει.
7. Καστριότ Χαντέρι,
Τεπελένι
Στιγμές
Όλους σας έχω
στην καρδιά μου,
γιατί είστε τόσο
καλοί,
σαν κλαίμε μαζί
τον πόνο μας,
μοιάζω με λεύτερο
πουλί.
Αχ, του χωρισμού
η στιγμή,
ένα δάκρυ κυλάει
ζεστό,
πόσες φορές που’
χει συμβεί,
δεν τα’ χα εύκολο
κι αυτό.
8. Μιρέλα Ντούντη Αργυρόκαστρο
Μια ερώτηση
Ψηλά στ’ αστέρια
ανάμεσα
είσαι εσύ,
Άγγελος, που για
μένα
κάθεσαι ξύπνιος,
γιατί τάχα τώρα
κλειστά
τα μάτια κρατάς;
Σε ποια άκρη τ’
ουρανού
με ξεχνάς;
Δυο
Δυο χείλη που
φιλιούνται,
δυο μάτια που
το’ να κοιτάζει τ’ άλλο,
δυο καρδίες που
με άγχος συζητούν,
Κι ανάμεσα τους ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ.
10. Χαντέρ Μεβλιάνι,
Αργυρόκαστρο
Κόντρα
στο ρέμα
Η σκλαβιά είναι
έντιμη,
σ’ αναγκάζει
να κάνεις θυσίες,
σε κάνει να σκεφτείς,
σε βασανίζει,
σου προκαλεί πικρίες,…
Ενώ η λευτεριά
σε κάνει ευτυχισμένον
με τα αχόρταγα
καλά ατιμίες της,
νομίμως τίμιες…
ΣΤΟΠ!…
11.
Γιαννάκη Γιάννο, Κλεισούρα,
Πρεμετή.
Αντίδραση
Είπαν σ’ ένα μορφονιό:
«Ξέρεις; κι η βάτος
βγάζει λουλούδια.»
Κι ο μορφονιός
σκέφτηκε λίγο και ρωτά:
«Μα ποιος την εμποδίζει,
ποιος τη σταματά;
Ακούει η βάτος
κι απ’ το σεβντά της
ανθίζει απ τις
ρίζες ως τα κλαδιά
της.
12. Δούρατα Θεμέλι,
Τίρανα
Το Σύνορο της
ελπίδας
Έφυγες,… έφυγες,
Το κεφάλι σου
δε γύρισες πίσω
Την καρδιά μου
την έχεις παρατήσει
ή….την
έχεις αρπάζει;
Έφυγες
Όμώς δε χάνω την
ελπίδα
μια που το φως
των ματιών σου,
μ’ ακολουθούν
σαν ηλιαχτίδα.
13. Ενκελέϊδα Φέιζο,
Τίρανα
Από
καιρό βαδίζει προς τα πίσω
Από καιρό η καρδιά
μου γρήγορα χτυπά,
ακόμα
τ’ όνειρά μου δεν το είδα,
ο καιρός πάντα
αλλάζει και περνά,
από καιρό βαδίζει
προς το πίσω.
Μια γυναίκα είναι
Μια γυναίκα είναι
σαν ένας κύκνος,
Μια γυναίκα που
σα χέλι γλιστράει,
Μια γυναίκα
σα μια βαθιά σπηλιά,
γι άσπρο ψωμί
αυτή είναι μαγιά.
14. Χαρίλα Μίχο,
Αργυρόκαστρο
Καλοσύνες κι
ένα λάθος
Να είναι καλός
στον κόσμο τούτο,
πρέπει να κάνεις
πολλές καλοσύνες,
Ένα λάθος,
που κι αυτό δεν το’ χεις σκεφτεί
Γίνεσαι κακός
και με πολλές κακίες…
15.
Πασκάλ Ζώτο, Πρεμετή
Η αγάπη μοναχά
Στ’ όνειρό μου
σε βλέπω,
σαν είμαστε νέοι
και αλλάζαμε φιλιά,
Όλος ο κόσμος
ήταν μόνο εγώ κι εσύ
Όπως ήταν το ζευγάρι
η Εύα κι Αδάμ.
Η αγάπη όλα τα
ενώνει
πόνο, χαρά, παράδεισο
και κόλαση,
αυτή σαν ήλιος,
χωρίς φωνή
τον χειμώνα γυρίζει
σ’ άνοιξη.
16.Ασίμ Πέτα, Αργυρόκαστρο
Πανόραμα
Στην πλέρια ησυχία
ένα πούλι ζητά
φωλιά,
ένα ζευγάρι
ερωτευμένο
«προχωρεί» στον
πλανήτη της χαράς…
Το φεγγάρι δωρεί
κρυμμένο στ’ αστέρια…
Τ’ αγκάλιασμα
αυξάνει τα αστράμματα
στο «σέρτικο»
ουρανό.
Μα
το φιλί τι μας φέρνει;
17. Μέτε Πέτσι Αργυρόκαστρο(Κρήτη)
Αμανάτι
Σ’ ένα φύλλο χαρτί,
στίχους γράφω,
γιατί,
μη τυχόν με ξεχάσουν
εμέ κι αυτά που
τους γράφω.
Κι όταν
θα’ χουν τα χάλια τους
ας τα πετάξουν
πέρα!
18.
Νερτήλα Νάστο, Πρεμετή
Μισώ
Τη μονότονη ζωή
τη μισό
Στις διαβολιές
πνιγμένη,
που το ψέμα κερδίζει
και το
δίκιο την αξία του
χάνει.
19. Φρωσίνα Δήμα
Αργυρόκαστρο
Γιατί;
Την πρώτη μου
νιότη μου έκλεψαν,
μ’ άρπαξαν τη
χαρά,
τη λευτεριά μ’ αφαίρεσαν,
το λόγο, τη σκέψη,
τα Όνειρα.
Στους δρόμους
της ζωής με βάσανα
τη νιότη μου έχασα.
Κουράστηκα,
της στερήσεις δεν τις αντέχω,
με τα σημάδια,
το ίδιο…
Ο πόνος
μ’ απήγαγε όμηρο.
Αυτή η
αδικία μ’ εξοργίζει!…
Συμπέρασμα
Η λύπη είναι η χαρά
και το τραγούδι κλάμα!…
Η θλίψη- αιώνιο αίσθημα,
κι ευτυχία ένα
έξυπνο τέχνασμα!
20.,
Αγκρόν Σιέλιε, Πρεμετή
ΑΓΚΡΟΝ ΣΙΕΛΙΕ
συγγραφέας
και ποιτητής
Eκδότης των ρομάντσων
«Τα βήμα της Κλάρας»,
«Πέρα απ’την
κουρτίνα γκρί», βραβευμένος
με το πρώτο βραβείο στο είδος
των ρομάντσων, που έχει οργανώσει
ο Σύνδεσμος «PEGASI»
το έτος 2005, «Η ψεύτικη εικόνα».
Τα ποιήματα έχουν
παρθεί από τον ποιτικό τόμο
:
«Αθώο θέαμα, μεταφρασμένα
στα ελληνικά (περιοδικό
«ΚΕΛΕΝΩ» της Ένωσης Ποηττών
και Συγγραφέων «ΞΑΣΤΕΡΟΝ-ΖΑΛΟΝΗ»,
στα ιταλικά “Αrtista
a Confronto” και
στα αγγλικά.
Ο Αγκρόν Σιέλιε είναι
Αντ/πρόεδρος Συνδέσμου
του Δημιουργών «PEGASI” και πρόεδρος αυτού του
τμήματος στην Πρεμετή. Μέλος
των Συγγραφέων της Αλβανίας,
του Συνδέσμου των Σύγχρωνων
ποιητών W.P.S.,κέρδι το μετάλλιο στο Συνέδριο
της Ένωσης των Συγγραφέων του Κόσμου, Αθήνα, Απρίλης
2007 και παρουσιάζεται με ποιήματα
από τον κύκλο «Αθώο θέαμα».
ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ
Μούσα μου!
Τι ομορφιές κρύβεις
μέσα
στο σούρουπο;
Τι όνειρα ξανάζησες
πέρα
στο ξέφωτο;
Τι τραγούδια τραγούδησες
στα γκρεμισμένα
βάραθρα;
Τι ακτίνες ζητάς
σαν
αρχίζει το βράβιασμα;
Μούσα μου!
Στέκομαι στην κορυφή
στα κατσάβραχα
τα σιωπηλά,
την σιωπή αναταράζω
που
στους αιώνες δεν
είχε μιλιά.
Παντού βλέπω τη
Δύση
γερασμένη,
και πανταχου δε
λείπει η χαραυγή
αναζωογονημένη.
Μούσα μου!
Τα χρόνια και τα
γκρίζα μαλλιά,
σαν τούφες
σκληρές,
ασπρίζουν
κάτω από κρυμμένες
καταχνιές.
Η λαξεμένη ψυχή
από την ξερακιανή πένα,
Τρέμει, ξεσχίζεται
πέρα
στα βάθη της ψυχής.
Μούσα μου!
Μήπως ήρθες σαν
κατάρα
μες στις φλέβες,
Ή είναι παιχνίδι
που παίζεται μ’αντράλα;!
Βλέπω της κοπελιάς
τα μάτια
μέσα σου κρυμμένα
και τ’αλλαγμένο
δάκρυ
σε σμαράγδι.
Μούσα μου!
Σαν άγιο πνεύμα
ωθείς
στη λησμονιά,
γιατί ποιητές
ξημερώσαμε
στην πρωινή φεγγοβολιά.
Με άμυαλα βήματα
η μέρα
τελειώνει,
Στα οράματα μας
η ζωή
μας θερμαίνει.
Στην κορθφή του
λευκού βράχου
Στην κορυφή του
άγριου βράχου,
του φηλού,
ο φόβος μας τρομάζει.
Μέσα στο σκοτάδι
που ξεσπάει
κύματα χιονιά,
η θύελλα βουίζει.
Μια πένθιμη κραυγή
ξεσχίζει
τη σιωπή,
Κλαίει την παρατημένη
τύχη από καιρό,
με μάτια
κουρασμένα,
καθηλωμένα,
στο απέραντο σκοτάδι
που έχουμε μπροστά
μας.
Αντηχει μακρυνό
ουρλιαχτό σε πόνους
πνιγμένο
και δάκρυα.
Κουρασμένο,
νικημένο,
γερασμένο
λίγη γαλήνη
για τιν ψυχή
ζητάει.
Στ’όνειρο έρχεται
η φώνή
των συντρόφων,
να το τραντάζει
απ ‘τον ύπνο
των αιώνιο.
Ο πρώτος
να πάει στη
φουρτούνα,
να συνγκρουστεί
και να γυρίσει
νικητής.
Στην κορυφή του
λευκού βράχου
ν’ανέβει,
το τρομερό ουρλιαχτό
ν’αρχίσει,
Όλα τα σύννερα ν’αποροφήσει.
ΦΩΤΟΣΚΙΑΣΗ
Η Δύση χάνεται μακριά
άπειρος χώρας.
Σιγά -σιγά η νύχτα
πέφτει
σύνορα
δεν έχει,
μα κι οι
κοπελιές
στα ασπρόρουχα,
στο κρεβάτι πέφτει
ποια ονειρευτά,
κάποια με
νάζια, και
κάποια κλαίει.
Η παράξενη ησυχία
κυριαρχεί,
με αλόγιστο
βήμα η μέρα
προχωρεί,
στα ποτάμια,
παγωμένος
δεν μπορείς να χαρείς,
πόνους με δάκρια
κουβαλά
κάτο η λαγκαθιά.
Ποιος έναμαχαίρι
σφίγγει
στην καρδιά,
Τι χρειαζόταν άλλο
και
τούτη η μαύρη η ζωή.
Έφυγε, πάει. Μα τώρα
ο κακόμειρος!
Σαν ο «Ρωμαίος» γονατιστός
ικετεύει.
Ο πιο δυστυχής δεν
τολμά
ακόμα να
σηκωθεί,
Μένει στον ύπνο
κατραμωμένος όσο δεν πάει.
Νύχτα σκορεινή,
βάραθρο, αμέτρητο,
Τη λευκή ψυχή, την
στέλνει πολύ μακριά.
Περίμενε να τελειώνει
αυτό το ανάθεμα
στις φλόβες.
Νεκρική σιγή, μειδίαμα
μίζερο.
Η νύχτα περνά, κι
αν περιμένεις τη νέα ημέρα
Σήκω ευτυχισμένος,
βυθίσου στη χαρά.
ΤΑ ΌΝΕΙΡΑ ΜΟΥ...
Κομματάκια από
λέξεις
τρομάζουν την ψυχή.
Τα όνειρά μου μένουν
εκεί,
σαν χιλιάδες παδόβουνα
στον
απέραντο
ωκεανό.
Ο νους εισχωρεί
πιο πέρα
μ’ένα πέταγμα.
Σ’άλλους ουρανούς
σε ταξίδια ποίησης.
Τα όνειρα μου μένουν
εκεί,
στις ανοιξιάτικες
νύχτες αστέρια
πολλά.
Κομματάκια από
λέξεις
τρομάζουν την ψυχή
και εξυφαίνουν
το ύφασμα
το μαγικό.
Τα όνειρά μου μένουν εκεί
όπως φέγγει το γλυκοχάραμα
τη χαραυγή.
Με τη νοσταλγία
του φθινοπώρου
στο στήθος
Και οι σταγόνες
της βροχής,
όλο θλίψη.
Τα όνειρά μου μένουν
εκεί
σε ουράνια τόξα,
χρωματισμοί
σημαντικοί.
Την άσπρη μέρα, ελπίδα
όλο χαρά
αντανακλούν μονοπάτια
ποίησης.
ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΛΓΚΑΙΝΟΥΝ
Οι δέμονες εκβιαστές
παράτησαν.
Οι σκοτινές κουρτίνες
σκορπισμένες στο
«Γαλαξία»,
εξαφανίστηκαν,
χάθηκαν στον εαυτόν
τους το
μακρυνό.
Ο ουρανός λαμποκόπησε
Οι άγγελοι λευκαίνουν
τη σκοτινιά
του αχανές.
Κολάκεψαν τις ψυχές
τις
πεθαμένες,
ξεχασμένες.
Τ’ατσάλινα νύχια
χάλκεψαν,
στα ειρηνικά
στρώμματα
πέταξαν.
ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ο Ζευς υποσχέθηκε
δικαιοσύνη
αιώνια,
κρυμμένη,
απαγορευμένη
από αιώνες
και αιώνες.
Οι αμαρτωλοί πιάσαν
μόνοι
τους αμαρτωλούς.
Το πιο άγιο δώρο,
για το τρομαχτικό
«Ηαd».
Παντού οι λάτρες
ζητωκράυγασαν
την τρέλα
και παντού έσφιξαν
αθωότητας δεσμά.
ΤΟ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΜΑ
Αναθεμάτισα τη
βροχή για
διωγμένο
όνειρο,
Τα νυσταγμένα μάτια
ζητούσαν τα μαλλιά
σου,
το χαμογελο, τα ξένιαστα
βήματα.
Η σκιά σου εξεφανίζονταν
την αργοπορημένη
νύχτα.
Τη ζήτησα παντού,
στα ίχνη
της ζωής,
χάθηκες ‘ κάπου...
Πού;
Ίσως στον πόνο μου
λούφαξες
σιωπηλά.
Άγγελοι
Οι δαίμονες εκβιαστές
παράτησαν
τις σκοτεινές κουρτίνες, κάτω απ’ τα πόδια τους
εξαφανίστηκαν,
χάθηκαν στο μακρινό… τους εαυτό.
Ο ουρανός φωτίστηκε
οι άγγελοι ξεθόλωσαν
το βαθύ σκοτάδι στο διάστημα,
λιβάνισαν τις
ψυχές, τις πεθαμένες, τις
ξεχασμένες.
Οι ατσάλινες
φτέρνες των αχαλίνωτων
αλόγων
μαλακώνουν
με τ’ άγριο, δεν ξέχασαν,…
Τ’ ανάθεμα, σκορπισμένο
σε στρώματα ειρηνικά εζήτησαν.
Μακριά
πολύ μακριά βρισκόταν
κρατήρας
τα ίχνη χάνονταν πέρα
απ’ τα μπερδέματα.
Οκτώβρης
Χιλιάδες φύλλα σκοτωμένα αγγίζουν το πεζοδρόμιο,
η αεροτρελαμάρα τα στρώνει πιο
πέρα,
του καιρού η λησμονιά
στην πόλη κοντά
περιμένει, ν’
αρπάζει πιο πολλά απλώνει
τη χέρα.
Η αμαρτία δεν τελειώνει
εδώ, είναι στ’ αρχίνημα
τα τελευταία
πουλιά, απ’ τη φωλιά τα διώχνει,
κι όταν η αυγή ρίχνει τις
πρώτες αχτίνες
δάκρυα, βάσανα, ορφανά
στην άσφαλτο τα στρώνει.
Ο πλανόδιος αέρας
ορμάει κάτω στη λίμνη,
Ίχνη ενθυμήσεων ξύνει με νύχια γαμψά.
Το αύριο σαρώνει τη σκούπα στο χέρι
τα βραχνά που
μας έλαχε από ύποπτα μέρη.
22. Σελιαμί Ντελίου (Πρεμετή)
Η μεγαλύτερη
απορία
Αλήθεια, ο άνθρωπος
θαύματα έχει κάνει,
πόσες ανακαλύψεις
πέραν του πλανήτη,
μα το πιο μεγάλο
θαύμα θα το κάνει
αν ανακαλύψει
την ψυχή του ποιητή.
23. Κλοδιάνα Λίτι
Αργυρόκαστρο
* * *
Η ματαιότητα βρίσκει
την ματαιότητα,
Η θλίψη βρίσκει
το δάκρυ,
το φιλί βρίσκει
τα χείλη,
τ’ όνειρο βρίσκει
τ’ όνειρο.
Μα δε
ξέρω άραγε,
η Αγάπη
βρίσκει την Αγάπη!
24. Δασιαμίρ Μάλιο,
Άγιοι Σαράντα
Σε θέλω
όπως σ’ ήθελα
Σ’ αγαπούσα και
σ’ αγαπώ…
Τα λόγια είναι
περιττά.
Το βάθος της θάλασσας
δεν μπορούν να το δείξουν
τα κύματα…
Μοντέρνος κόσμος
Μοντέρνος
κόσμος,
κόσμος αφελής,
τα ρούχα που
πέταξε.
Όλα είναι ολόγυμνας…
Τι περίεργο
θα μείνει
για αυτόν ω,
φίλοι,
τι δεν άντεξε;
25. Ριζά Τσιάτο, Πρεμετή
Κάθε πρωί
Κάθε πρωί
όταν ξυπνώ,
ανταμώνω με σένα.
Και χαιρετούμαι,
Και συγκινούμαι,
θίγομαι πολύ,
δακρύζω.
Με τη δικιά σου
μπλούζα
τα δάκρυα σκουπίζω,
με το δικό σου
χαμόγελο
Όλον
τον κόσμο συγχαίρω.
25.Βαλμπόνα Γκρέμη,
Φίερ
Το χαρτί τα’ λέγε όλα
Πάνω σ’ άσπρο
χαρτί τα χείλη μου άφησα,
(Να τα φιλήσεις,
όταν θελήσεις…)
κι άφωνα
είπα: «Καλή αντάμωση!»
Στο χαρτί
ήταν γραμμένα,
η ποίηση,
εμείς οι δυο,
Η αγάπη
μου που είχα για σένα!
Συνάντηση
Ειδωθήκαμε,
Ανταμώσαμε,
με πάθος
ερωτευτήκαμε,
κι οι δυο
φιληθήκαμε…
Σε λίγο ξύπνησα,
από σένα
τι μου’ μεινε;
Έκλαψα…
26.Γώργο Δέσπα, Αργυρόκαστρο
(Αθήνα)
1.Μ’
αρέσει το δροσερό αεράκι,
και τα’ αηδονιού
το κελάδημα,
της πηγής
το κρύο νεράκι,
το πράσινο
τριφύλλι στ’ απάνεμα.
2. Όλα θέλω
να τα δω,
τις ομορφιές
που’ χει η φύση,
ο θεός με
τα χέρια του
της Ζαγοριάς
τα έχει χαρίσει…
3.Εκεί πάλει
θέλω να πάω,
να
λουλουδιάσει η φαμελιά
μου,
μακριά απ’
την Ζέη να μη μείνω,
γιατί
δε λιώνουν τα κόκκαλά μου.
27.Μπεσνίκε Τάκα, Άγιοι Σαράντα
’Έχε γεια!»
Κουράστηκα
να λέω: «Καλώς ήρθες!»
και τώρα
σου λέω:’Έχε γεια!»
Μπορεί καμιά
φορά υ’ ανταμώσουμε
σαν
τα σύνορα θα λείπουν
από κάθε καρδιά.
Εγώ και εσύ
Της ζωής μου τα όνειρα σε
μια πέτρα τα χάραξα,
τους πόθους που σε κάτι
ξύλα σκάλισα,
με τα φύλλα των
δέντρων το «σ’ αγαπώ» σχημάτισα,
Αυτά από μένα,
από σένα σαν τι καρτέρεσα
28.Ράνια
Ντούλη, Μπεράτι
Ξέχασα
τα χείλη
Το μάτι
σου το γαλανό
με ευχαριστεί,
κι η μυτούλα σου
μ’ αρέσει,
όταν
με κοροϊδεύει!
Τα αγκάθια
Στο χέρι
μου πήρα ένα τριαντάφυλλο,
γιατί το
λιμπίστικα,
με μεθούσε
η ομορφιά του,
μα ξάφνου
«κεντρίστηκα»
απ’ τ’ αγκάθια
τα δικά του
που
’ ήταν κρυμμένα
στο λεπτό του κοτσάνι!
29.Μπουρμπούκε
Μεμούσι, Αργυρόκαστρο
Ο πόθος
Ο πόθος μου
ήταν να μου’ ρθεις,
να
μ’ αγκαλιάσεις.
Και γιατί
να μη με φιλήσεις,
ν’
ανάψεις αγάπης φωτιά,
και
τα δυο μας στην φλόγα της
να βρούμε ζεστασιά!
30. Μπλεντάρ Χάσκα,
Αργυρόκαστρο
Όνειρο
Βλέπω πόνους
μονάχα,
αίμα τα μάτια
μου στάζουν,
Ανθρώπους
βλέπω καλούς,
μα να γίνουν
κακοί δε διστάζουν.
Βλέπω μόνο
σκοτωμένες αγάπες,
καρδιές
ραγισμένες στην μέση,
Μάτια δακρυσμένα απ΄ τον πόνο
ανθρώπους
που με ρωτάνε:
«Να ζήσω
η να πεθάνω!»
31. Χαϊντάρ Τζιάφκα,
Περμετή
Στον Υποκρίτη
Καιρό είχαμε να
ιδωθούμε
(Χαμογέλασε γλυκά).
Η καρδιά
μου’ γινε άνοιξη,
ο καιρός
τρέχει όλο χαρά.
Περνούν
οι μέρες, τον βλέπω συχνά,
κάθε διαβατή
αυτός χαιρετά,
με
την ψυχή του γέλα, δε σταματά,
Τ’ άσπρο
τριαντάφυλλο μαράθηκε
πια.
Το πρόσωπο
του όσο πάει κι αλλάζει
δε βλέπεις
λιγώνω φεγγοβόλα.
Πιο
καλά λαδί μαύρο, νερόπλυμα,
παρά
ένα γέλιο που σε ξεγελά!
Ήρθε ο καιρός
τους μορφασμούς,
κανείς
πλέον δεν τους εκτιμά.
Έμοιαζε
όλη αυτή η ιστορία
σαν
τα σάλια του σάλιαγκα, μια
αηδία.
32. Λιγκόρ Σιούτι,
Πρεμετή
Το δρόμο να βρεις
Η σαθρά στην
λάσπη μένει,
προσπάθησε
να βγει
μα
γλιστράει σα χέλι.
Μια φίλη
της φωνάζει,
που’ χε γκαρδιακή.
Μ’ απάντηση
δεν πήρε – τι να
πω!…….
Το
θεό αρχίζει να παρακαλά,
φώναξε
όσο βράχνιασε
και παύει
να μιλά.
Στην λάσπη
η σαύρα έμαθε:
«Φώναζε όσο
θέλεις,
φίλες και
να ‘χεις στην ζωή.
Αν μείνεις
στην λάσπη
το δρόμο
μόνη σου να βρεις!
33.Πέτσιο Καγκίνι, ΗΠΑ
Τράβα τα
χείλη σου,
δεν τα’ αντέχω,
με γοητεύουν
και με μπερδεύουν.
Τράβα το
χέρι σου,
μη μ’ αγγίζεις,
με ζεσταίνει,
με καίει,
όλο το σώμα
μου μ’ ανατριχιάζει.
Τραβά τα
μάτια σου δεν αντέχω,
την ψυχή
μου θλίβει,
βαθιά την
καρδιά μου πληγώνουν.
Μόνοι μας
οι δυο
ποτέ δε θα
δεχτώ
μου κόβεις
κάθε δύναμη
στα πόδια
μου, δεν μπορώ να σταθώ.
Αγάπη μου,
του κάκου αντιδράς,
η
καρδιά σου σε προδίδει,
όσο κι αν
λες πως φοβάσαι
τόσο
πολύ μ’ αγαπάς.
34. Αριστοτέλ Βαρδάμη,
Αργυρόκαστρο
Αξιοποίηση
Να σου πω
είσαι λουλούδι,
το λουλούδι
μαραίνεται μια μέρα.
Να σου πω
είσαι αστέρι,
τ’ αστέρι
λάμπει και νύχτα και μέρα.
Να σου πω
είσαι ήλιος,
ο ήλιος την
μέρα φωτίζει
και τι νύχτα
σβήνει.
Είσαι λουλούδι,
αστέρι και φως,
νύμφη χρυσή,
με καλή καρδιά,
είσαι
μια Αγγελική ομορφιά,
φιλντίσι
λευκό, δροσιά της αυγής.
Νερό κρυσταλλένιο,
καθαρό της πηγής,
είσαι
σώα σύμπαν κι ακόμα πιο πέρα.
Άρκτος μικρή,
Άστρος μεγάλη,
πολικός
αστέρας, π’ ανάβει
χιλιάδες φωτιές,
αέρας ζεστός,
που σε χαϊδεύει,
πασχαλιά
π’ ανθίζει σ’ όλες τις εποχές.
Είσαι φωτιά
ηφαιστείου, που δεν καίει,
τ’ αηδονιού
το κελάδημα, που νωρίς σε
ξυπνάει.
Πηγή της
ζωής και της ελπίδας,
φίλημα κάρδιον
και χέρι της μπέσας,
μυα_
|
