1.           Hapat e Klarës, (roman)

2.           Përtej perdes gri (roman),( Çmimi  i Lidhjes Pegasi viti 2005)

3.           Imazh i rremë  (roman) ( Çmimi i Lidhjes Pegasi viti 2008)

4.           Pasazh i pafaj (poezí) përkthyer greqisht (revista Keleno), italisht (revista Artista a Confronto) dhe anglisht

5.           Antolgjisë poetike “Korsi e hapur” (Bashkëautor)

Agron Shele është Nën/Kryetari i Përgjithshëm i Lidhjes “Pegasi”, Kryetari i Degës Përmet,anëtar i Lidhjes së Globit së Poetëve Bashkëkohorë “WPS”, pjesmarrës në Kongresin e Lidhjes Shkrimtarëve të Botës, Athinë 2007,pjesmarrësi i Mitingut Poezisë, maj 2008 (Gjakovë/Kosovë).

      Agron Shele, ka lindur më 07.10.1972 në Leskaj të Përmetit. Pas mbarimit të shkollës së mesme, vijoi studimet e larta dhe u diplomua në Tiranë. Më pas ka kryer studimet pasuniversitare për gjuhën angleze, informatikë, mbrojtje mjedisi dhe strategji e pergjithshme. Iu dedikua poezisë që në moshë të hershme. Është autor i romaneve “Hapat e Klarës”, “Përtej perdes gri” dhe “Imazhi i rremë”, botime të shtëpisë botuese “Marin Barleti” Tiranë. Është N/Kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve “Pegasi”Albania, me qendër  në Gjirokastër dhe  Kryetar i Degës së kësaj Lidhjeje në Përmet. Po kështu  Kryetar i Shoqatës: “Rinia dhe fëmijët” dhe i shoqatës “Mjedisi në komunitet”. Agroni është Anëtar i Lidhjes së Poetëve Bashkohorë (W.P.S), pjesëmarrës dhe i nderuar në Kongresin Ndërkombëtar të zhvilluar Athinë në vitin 2007, ku përfaqësoi Lidhjen e Krijuesve “Pegasi” Albania. Veprimtaria e tij shkrimore po prezantohet në të gjithë simotrat e Lidhjes
Pegasi”. Ai gjithashtu është bashkëautor në Antologjinë poetike “Korsi e hapur”1 me autorë të Lidhjes së Krijuesve “Pegasi” dhe të tjerë, botuar në mars të vitit 2008, ku janë përfshirë rreth 270 autorë shqiptarë dhe nga Bota. Ai po jep një kontribut të madh në fushën e letërsisë, jo vetëm në Përmet, ku është aktualisht edhe Drejtor i Qendrën Kulturore.

Vëllimi “Pasazh pa faj” është vëllimi i tij i parë poetik, por janë botuar në disa vende poezi të tij, të cilat kanë tërhequr vëmendjen.

Është fitues i çmimit të parë në konkursin”PEGASI 2006” dhe “Pegasi 2008”në fushën e romanit.

Curriculum vitae

Personal Information:

Surname:                 SHELE

Name:                      AGRON

Birth date:               07.10.1972

Birthplace:              Pwrmet

Living place:          Lagjja Partizani, “Pegasi”   Pwrmet, Albania

Mobil:                      00355692048738 

Email:                      sheleagron@yahoo.com

Education:        Graduate Diploma , the Faculty of  History and Geography, Military Academy

Actual profession: professional writer 

Actual positions: Vice  chief of  Literary Association “PEGASI” Gjirokastwr, Albania, Member of Albanian writers’ Association, Head of the Branch of Literary Association “PEGASI” Pwrmet, Head of the Association  “Youth and Children” Albania

Head of the Association “Environment in the Cumunity” Albania

Literary and Writing Activities

Literary editions:

1. “Hapat e Klarws”  “Steps of Clara” novel, Tirana 2003

2. “Pertej perdes gri” “Behind the grey curtains” novel, Tirana, 2006

3. “Pasazh i pafaj” “Innocent passage” Poerty

4. “Imazh i rremw” “False images” novel

5. “Pwrtej perdes gri” “Behind the grey curtains” , nw proces botimi.

      6. “ Essay” “Ese “  about authors of the world literature Tomas Man, Stefan Cvajk, Izabele Alende, Teodor Drajzer.

Publicistic:

Taken active part in editin articles in everyday and periodical press in the literary and social field in newspapers “Pegasi”,  ‘Tirana Observer”,”Tema” , literary newspaper “Drita”, edition of Albanian writers’ Association etc.

Editions abroad:

Poetry in the literary anthology in Motola, Itali, won the special price.

Editions in Magazines abroad, poetry in  English and Greek.

Scientific activities with subject :

” The first Rector of the Albanian University, “Karaman Ylli”

“A point of view over the works of the Albanian writer, Naim Frashwri”, with the presence of the poets who write in Persian style.

“Poetic activitiy about the poet Xhevar Spahiu, ex chief of the Albanian writers’ Association.

Recensions about great voices in the Albanian Literature.

As head and organizer of the Literary Association “PEGASI” , he has masterminded and developed many literary activities.

Won special price for poetry in Italy , Motola as well  “PEGASI 2006”, for the novel “Pwrtej perdes gri” “ Behind the Grey curtain’

Trainings:

 Study for foreign Languages.

 “Environment protection” certified by the International Fond for Environment “REC”

 Certificate in Informatics.

 With his works he is propagated in the world.

συγγραφέας και ποιτητής Αγκρόν Σιέλιε

Eκδότης των ρομάντσων «Τα βήμα της Κλάρας»,

 «Πέρα απ’την κουρτίνα γκρί», βραβευμένος με το πρώτο βραβείο στο είδος των ρομάντσων, που έχει οργανώσει ο Σύνδεσμος «PEGASI» το έτος 2005, «Η ψεύτικη εικόνα».

Τα ποιήματα έχουν παρθεί από τον ποιτικό τόμο :

«Αθώο θέαμα, μεταφρασμένα στα ελληνικά (περιοδικό «ΚΕΛΕΝΩ» της Ένωσης Ποηττών και Συγγραφέων «ΞΑΣΤΕΡΟΝ-ΖΑΛΟΝΗ», στα ιταλικά “Αrtista a Confronto” και στα αγγλικά.

Ο Αγκρόν Σιέλιε είναι Αντçπρόεδρος Συνδέσμου του Δημιουργών «PEGASI” και πρόεδρος αυτού του τμήματος στην Πρεμετή. Μέλος των Συγγραφέων της Αλβανίας, του Συνδέσμου των Σύγχρωνων ποιητών  W.P.S.,κέρδι  το μετάλλιο στο Συνέδριο της Ένωσης των Συγγραφέων του Κόσμου, Αθήνα, Απρίλης 2007 και παρουσιάζεται με ποιήματα από τον κύκλο «Αθώο θέαμα».

Korsi e hapur

Një shpalosje universale vlerash

Nga Agron Shele, N/Kryetar i Lidhjes, W.P.S

Mendimi universal në letërsi dhe unifikimi i vlerave reale kanë mundësuar sot koncepte dhe ide nga më madhoret; kanë krijuar tendenca përafërimi në shumë kultura, kanë paracaktuar modalitete bashkëohore dhe kanë krijuar mundësi të jashtëzakonshme bashkëpunimi dhe komunikimi. Nën këtë nismë dhe me motivim të qartë u realizua projekti “KORSI E HAPUR” Antologji Poetike  autorëve të Lidhjes së Krijuesve “PEGASI” dhe autorë nga vendi dhe bota (rreth 170 vendas dhe 84 autorë (poetë) të huaj nga 22 vende të botës), të cilët me prurjet e tyre letrare në 11 gjuhë të huaja arritën të flisnin për herë të parë në gjuhën shqipe dhe të plotësonin një mozaik letrar nga më të larmishmit.

Botimi i kësaj antologjie nuk është i rastësishëm, por erdhi si rrjedhojë   e përvojës 10 vjeçare, e shtrirjes së Lidhjes së Krijuesve “PEGASI” brenda dhe jashtë vendit, e komunikimit me simotrat e tjera letrare, të cilat shtrihen në të gjitha kontinentet, e shpalosjes universale të vlerave, i cili është bërë evident dhe mjaft sinjifikativ.

Është e çuditshme, por edhe mjaft premtues lloji i ri i komunikimit midis autorëve të ndryshëm nëpërmjet rrjetit të Internetit, të cilët punojnë në mënyrë të pavarur përbrenda rrymave të ndryshme letrare, shkëmbejnë eksperiencë dhe hulumtojnë prurjet dhe gjetjet e reja, debatojnë për anën kompozicionale dhe atë fabulore, konturojnë idetë dhe perfeksionojnë stilet.

Le të bëjmë një analitikë të shkurtër të Antologjisë poetike dhe të konkludojmë për dinamizmin e krijuar duke u endur nga një autor tek  tjetri, nga një kulturë tek tjetra, nga një ndjesi në një tjetër.

Pse e shtroj këtë parantezë, të nderuar kolegë?

Për shumë arsye, të cilat shtyjnë drejt konturimit të një letërsie ndryshe.

Letërsia që është domosdoshmërisht e aplikueshme në vende që ka pasur probleme çensurimi Shqipëri – Kosovë.

Letërsi që duhet të përafrojë kultura dhe kombe (përfshi 22 vende të ndryshme të botës që përfaqësohen denjësisht).

Letërsi  komunikuese dhe mundësuese për shkëmbime të ndërsjellta vlerash.

Le të ndalemi në një moment tjetër, i cili shërben për të konfiguruar elementët kyç të një projekti të tillë, projekt që konsiston në paraqitje të përbashkëta dhe në eventualitete të ndryshme. Ç’duhet të kuptojmë me elementë që ndikojnë dukshëm në perfomancën e një vepre kaq të gjerë dhe në paraqitjen e saj grafike?

Është më se e kuptueshem që elementët bazë, treguesit e nivelit artistik të jenë sa më cilësorë duhet:

- Niveli i përkthimit të jetë përbrenda standarteve. Rast konkret: shqipërim +ruajtje kompozicioni+ ruajtje mesazhi, perfomancë që u mbështet fort nga Kongresi Internacional, Salaminë, Greqi 2008 në lidhje me vështirësitë në fushën e përkthimeve.

- Harmonizimi i prurjeve dhe i gjetjeve letrare të autorëve vendas me ata të huaj

- Rikonceprimi i artit me autoritëetin krijues.

Jo pa qëllim përbrenda veprës letrare ndeshesh me emra të tillë si: Teresinka Pereira, kryetare e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve Ndërkombëtarë I.Ë.A (Amerikë) Domenico Defelice, Flavia Lepre (Itali), Adolf Shvjednikov (Rusi), Cristina Santos Akeza (Brazil), Dr. Ashok (Indi) Hju Çi Çeng (Kinë), Benard Xhekson (Angli), Armando Roje Leon (Marok), Goro Ihara (Japoni), Çan Sirisuit (Tajlandë) për të ardhur te poetët grekë Dhimitris Kraniotis, Kryetar i Lidhjes së Poetëve Bashkohorë Ë.P.S, Panajota Zaloni Presidente e Lidhjes “XASTERON”, një nga mikeshat poetike të Lidhjes sonë, e cila na ka ndihmuar me shumë dashuri dhe me publikime, Dino Cubatis, President i lidhjes “Kafe e Ideve” Salaminë, Nadia Çela Pop (Rumani), autorët kosovarë Kadrush Radogoshi,President i Lidhjes së Shkrimatrëve  të Kosovës, Jakup Ceraja, poet i mirënjohur koosvar  e tjerë.

Lidhja e Krijuesve “PEGASI” përfaqësohet me gjithë autorët në të gjithë shtrirjen e saj brenda dhe jashtë vendit. Dhe ky gërshetim ndodh për herë të parë.

Kjo “konglomeratë” e bukur autorësh, të cilët nuk njohin as shtet dhe as komb, por përfaqësojnë universalitetin e vlerave njerëzore përbën rast të papërsëritshëm për kulturën tonë letrare dhe këtë gjë e tregoi apo e vërtetoi më së miri shkëmbimi  i informacionit universal  nëpërmjet postës elektronike nga ku shumë kolegë të nderuar të huaj, të cilët në këtë antologji poetike flasin shqip, kanë dërguar qindra mesazhe urimi dhe falenderojnë për të tjera nisiativa të tilla, të cilat dhe përvoja e tyre e gjerë nuk ishte përcjellë më parë.

Duke cituar një ekstrat të shkurtër nga kjo antologji ku theksoj se:

Poezia është magjia,

 Poezia është flirt i shpirtit

Poezia është muzë mbi muzat.

Besoj se kam shprehur perceptimin e vertetë të poetit global.

Së fundi mendoj se “Korsi e Hapur” është pikënisje e atributeve dhe prurjeve të qindra poetëve, të cilët përbrenda mendimit dhe “stoicizmit të tyre individual”, është nisur dukshëm dhe bindshëm shkëmbimi universal i mendimit letrar shqiptar.

           “Innocent passage”

                                         Poerty

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ  ΛΓΚΑΙΝΟΥΝ

Nëse kërkojmë të zbardhim ditën…

Në skenën e aktrimit poetik ka kohë që interpreton zëshëm, dukshëm, figurativisht, plotor, gazmues, buçitës, individualisht, i kornizuar, pa ndikim, një zë tashmë i konsoliduar, i konturuar, i shfaqur me një stil vetiak dhe të thënë “ndryshe”, duke  u natyralizuar e duke patur një klimë poetike të guximshme. S’mund të ndodhë ndryshe dhe kjo sipërmarrje ndjenjësore të mos tregojë konturet e saj. Ndikimi i fuqishëm i mjedisit rritës, i luginës që ka autoritetin e lindësisë poetike dhe që është vazhdë e një profili të tillë, s’kishte si të mos ndikonte në shpirtin e një njeriu dinamik të trajektonte në hapësirën qiellore të ndjenjave, duke e projektuar atë me “synime” ardhmërie.

Poeti Shele, në këtë vëllim poetik, nxjerr në pah poetizmin prezent që spikat natyrshëm edhe në prozën e tij poetike të shfaqur në tre substratet e larme, dinamikë, jetësorë të romaneve të tij “Hapat e Klarës”, “Përtej perdes gri” dhe “Imazhi i rremë”, një pjesë e “Sagës” së tij të trajtesës të shfaqur, deri tani, me probleme të tipizuara të botës shpirtërore të të rinjve, të cilët ndeshin në peripeci jetësore që malformohen, shuhen e mbi themelet e tyre shpirtërore ngrihen maja të reja trajtese… Tipizimi, forca e trajtesës, nëpërmjet formave po të larme derdh mesazhim nxitës dhe vë në balancim mendor veprimtarinë e logjikës për avancim  e progresim drejt  gjetjes e risive.  

Në këtë vëllim poetik në zanafillë i këndohet asaj që nxit dukurinë e një shpirti emocionues, një mendimi të avancuar transformues… në një retorizëm rendës dhe ngacmues. Gjetjet janë të spikatura dhe theksive, të paraqitura me një stil dhe figuracion që të tërheq magnetikisht, madje  në tentativën e parë lexuese, pasi tharmi është prezent i dukshëm dhe i padukshëm. Përmbyllësia e këtij akti është, jo vetëm një shprehësi e natyrshme, por edhe një nderim për të gjithë përdoruesit e këtij “ngacmimi” ndjenjësor nëpërmjet fjalës së figuracionuar:” Dita shpejton me harrakatin çap…“ Kjo poezi hyrëse është një nderim për të gjithë poetët e botës... që hapin siparin e progresit dhe ndriçojnë mendimin.

Poezia e Sheles është një ëndërrim me kërkim “guxim aplikimi“. Kjo vërehet natyrshëm dhe bindshëm në vjershëm “Ëndrrat e mia  mbetën aty“, ku sentenca figurative domethënëse kërkon t’i bierë kambanës së zgjimeve:  “Ëndrrat e mia mbetën aty, si zbardhja e dritës, në agim“. Kjo poezi del nga një shpirt i dlirët që njeh mirë kuptimësinë e stinave, por edhe ndërlidhësinë mes tyre si dhe Çuditësinë mendore e shpërthimet klimatike të tyre, prurjet dhe tallazitjet, stopimet dhe dridhjet, rrahjet dhe peizazhet e pasazhet plot ngjyrime që kërkojnë kode deshifrimi...

Çdo poezi e këtij vëllimi kërkon ecje të menduar në zbërthesë: shfaqen demonët dhunues, zbardhen ëngjëjt, harrohen shpirtrat e vdekur dhe të sakrifikuar, Zeusi premton drejtësinë, mëkatarët kapin vetë  mëkatarët, i prangosin, ithtarët brohorasin pafajësinë; rebelohet poezia, gjetheverdhat përcillen në kortezh dhe zogjtë shtegëtarë hapojnë në qiej kaltërorë dhe të zymtë, ankthi mblidhet në netet e vonuara, në çapat e vetmuar. “Shkruhet kujtesa në trajta papirusesh, për të rifreskuar kujtesën e shkuar…,“- shprehet figurshëm dhe mendshëm autori dhe një produkt i tillë del si sentencë e ndriçuar nga një autor, i cili mendohet gjatë për të thënë atë që duhet dhe duhet kuptuar në të gjithë ngjyrimin.

Ndeshemi këtu me një rendje të bukur në kërkim të një ëndrre, një rendje shtojzovalle e dëshiruar për dashurimin, ndezëse e shpresimit, ditën e kërkon ditë, duke nxjerrë pastërtisht në ajri botën e vet të pakompleksikuar dhe kërkon të luftojë komiken, djallëzoheren, aktet dramatike dhe të pikësynojë jetesën e dhuruar me një stil e mënyrë sa më të plotë qiellore e të magjikshme, një aspiratë e çdo qenieje njerëzore plot botë. “Retë në ishte e mundur thotë poeti t’i përpinte“.

Një nismë guximtare shërbyese, nxitëse dhe motiv për të jetuar bindshëm.

Aludimet poetike plot poetizëm ndeshen gjerësisht  në vëllim dhe lëshojnë vetëtima ndryshesash si në rastin e: “Vetminë tonë s’e shkulët këtë natë“. E kam shprehur edhe më parë poezia është një “sentencë figurative“ dhe në këtë aspekt derdhni kërkimin edhe në këtë vëllim dhe do ta ndeshni atë edo t’ju shërbejë për t’u injektuar bindshëm.

Asqë mund të bëhet fjalë për mungesën e  mallimit të vendlinjdes, për nxitjen dhe prushimin për të mos lënë vakume në shpirtra që e dëshirojnë dhe që e kanë kryefjalën e gjithçkaje... Thirrimi nëpërmjet vargut për vendlindjen dhe apelimi sjell trajtesën e një teme gjërësore që kërkon vëmendje. Dhe të parët në këtë apelim janë poetët. Edhe poemthat që përmblidhen në këtë vëllim, ato me motive persiane, të cilat janë ndoshta shkëndija ngacmimesh naimiane thonë shumë, natyrshëm, me plot fjalëformime që marrin ngjyrime figurative të spikatura dhe prezantojnë pasuri shpirti. Duhet theksuar se hapësira e mendimit të lirë të ndjenjës të sjell në këto stacione dhe të nxit për të progresuar për në stacione të tjera më të avancuara të kahjes së dëshirtë. Nuk mjafton vetëm synimi, por kërkohet dinamizmi shprehës dhe mosngopja me këto që ke arritur. I tillë është poeti Shele, i cili, krahas të tjerave, vjen në këtë vëllim edhe me përkthimin e ndjenjës së tij në disa gjuhë, që shkrepëtijnë atë përmasë “Zjarrimi Ndjenjësor“, që po përhapet anë e mbanë guximshëm dhe hijshëm.

Startimi është urimor  dhe i ndriçuar nga një diell ndjenje përvëlues, i cili vetëm ngroh shpirtërisht, nxit, por edhe streson streset jetësore prodhuese nga demagogjia dhe paaftësia , por që errësohet  natyrisht dhe ditësisht nga aktivia dhe ndjenjësorja.

                                                                  Kristaq F. Shabani, I.W.A dhe W.P.S

Gjirokastër, mars 2008

MUZA IME

Muza ime!

Ç´bukuri fsheh brenda muzgjeve?

Ç´ëndrra rilinde përtej lirishtave?

Ç´këngë këndon honeve të gremisura?

Ç´rreze kërkon mbrëmjeve të ngrysura?

Ç?...(A mund të mbarojnë pyetjet retorike?)

Muza ime!

Qëndroj majë shkrepit të heshtur,

heshtjen godas mes të përjetshmes  tretur.

Ngado shoh perëndim të plakur,

më  shfaqet kudo agimi i ringjallur.

Muza ime!

Vitet dhe thinjat si vetë kreshtat,

zbardhin nën mjegullat e fshehta.

Shpirti i gdhendur nga pena thatime,

dridhet, griset, tutje humbëtirave.

Muza ime!

Mos erdhe si mallkim ndër deje

a  si lojë  luajtëse marramendshe?

Kundroj sy  vashe fshehur brenda teje

dhe lotkthyerin në smerald.

Muza ime!

Si frymë e shenjtë shtyn në harrim,

pse poetë u gdhimë në ag.

Vegimeve  të paqta jeta në vlim

Dita shpejton me harrakatin çap…

Ëndrrat e mia mbetën aty

Copëza fjalësh drithërojnë shpirtin...

Ëndrrat e mia mbetën aty,

si mijëra ajzbergë në oqeanin e pafund.

Mendja depërton tutje fluturimth,

në të tjera qiej, rrugëtimesh “plot mund“.

Ëndrrat e mia mbetën aty,

netëve pranverore, yjeshumë.

Copëza ndjenje drithmojnë shpirtin

dhe endën magjinë pëlhurë.

Ëndrrat e mia mbetën aty,

si zbardhja e dritës, në agim.

Me mallin e vjeshtës në gji

dhe ... e pikat e shiut -trishtim.

Ëndrrat e mia mbetën aty

mbi harqe ylberësh, koloritë kuptimësie;

Të bardhën ditë, shpresë dhe ngazëllim,

përthyen shtigje “rrebelim“ poezie.

Ëndrrat e mia mbetën aty

Të formatuara ndjenjësisht...

Një shikim i hedhur qiellit të tymtë

Konturim frymor –figurë statujisht...                                                                  

                                                                                                                                                                                                        Ëngjejt zbardhën

Demonët dhunues

braktisën,

Perdet errëtuese

shpërndarë në”Kumtër”.

u zhdukën,

humbën në vetveten e largët.

Qielli shndriti

Ëngjëjt zbardhën

zymtësinë hapësinore.

Mikluan shpirtrat e vdekur,

                                          të harruar;

farkëtuan

thundrat e çelikëta,

shtresave paqësore

fluturuan.

         Në Olimp vendoset drejtësia

Zeusi premtoi drejtësinë e përjetshme,

të fshehur,

të ndalur prej shekujsh, e shekujsh.

Mëkatarët kapën vetë mëkatarët

Dhuratën më të shenjtë, për të tmerrshin“Had“.

Kudo ithtarët brohoritën marrëzinë

dhe kudo shtrënguan zinxhirë pafajësie.

Tetor

Mijëra gjethevrara prekin trotuarin

Erë- marrëzia shtyn edhe më tej,

Harresa e largët pret ndanë qytetit,

të mundë, më tepër të rrëmbejë,…

S´mbaron këtu mëkat’ i filluar,

Zogjtë e fundit nga shtëpia zbon,

Kur mëngjezi shkopin e parë hedh,

lotvuajtjet jetime asfaltin miklojnë.

Era bredhacake turret poshtë liqenit,

Gjurmëkujtesat gërvish thonjzhveshur,

E nesërmja përcjell me fshesën ndër duar

Ankthin e mbledhur, netëve të vonuara.

    Anës liqenit

Vjeshta të harroi liqen, jo Unë.

Erdha si gjithmonë pranë teje,

zbathur,

Vlagun tënd më tepër të ndiej.

Valët derdhen poshtë këmbëve,

dridhen, përflasin;

khehen sërish prapë  tutje,

treten humbëtirave të thella.

Dallëndyshet u larguan,

Njerëzit po ashtu,

veç regëtima pulëbardhash

dhe çapat e mi të vetmuar.

(Shkruhet kujtesa në trajta papirusesh,

për të rifreskuar kujtesën e shkuar…).

Gjatësi valësh të lodhura,

muzg mbi qelqin tënd,

Shirita të ndritshëm, të prerë,

 mendime që nisen larg,

 mendime, që s’ndalin  kurrë në vend…

       Dritëhije

Perëndimi tretet tutje në pafundësi

Dal nga dalë dhe nata zbret pa kufi,

po dhe vashat, në të linjta shtratin zënë,

kush në ëndërr, kush e epur, kush dhe qan.

Qetësia përçuditëse mbisundon,

nën çapin harrakat ditë e vonë ,

mbi lumenj fërgëlluar dot s´gëzon

dhimbje lotësh mbart lugina poshtë.

Kush një thikë zemrës i shtrëngon…

Ç´duhej më për të dhe kjo jetë e zezë

Ajo iku. Po tani i shkreti!

Si ”Romeo” përgjëron gjunjëzuar.

Më fatkeqi, s´guxon ende të ngrihet,

I mbetur në gjumë, nxirrosur si më s´ka

Natë e errët, humbëtirë e pamatë

të bardhin shpirt, e çon shumë larg.

Prit të finishohet ky mallkim ndër deje:

Heshtje varri, nënqeshje mizore.

Nata arratiset, në pritsh ditën e re

çohu i lumtur, zhytu në hare.

Rikthim

E mallkova shiun për ëndrrën e dëbuar,

Sytë e përgjumur kërkonin flokët tuaj,

buzëqeshjen,

shkujdesje hapash.

Hija jote tretej natën e vonuar.

Të  kërkova kudo gjurmëve të jetës,                                                                                               

diku humbe,...

Ku?...

Ndoshta mallit tim

u struke e heshtur.

Pasazh i pafaj

Pasazh i shkuar,fytyrë e konfiguruar

Fytyrë vajze,

ëmbëlsisht e dashuruar.

Det i thellë,

konturim i tejskajshëm.

Mall i fshehur dhimbshëm.

Pasazh i pafaj.

Vajzat

Kapërcim diellor,rrëzëllim drite.

Vështrim i vjedhur ngutshëm,

robërim shpirti.

Botë e tërë ndjenjash ,

çast lumturi.

Brengë e përhershme,jetë marrëzi.

Botën rrotullojnë,si të ishte lodër.

Ulen e përulen,

boshllëkut të kotë.

Nimfa që tronditin zotat edhe qiellin,

Çojnë në altar,

Ditët e pendimit.

Të bukura ,të brishta

dhe ëndërrimtare.

Krijesa  mrekulli,fluturim pulëbardhash.

Fllad pranveror,petal trëndafili

Shenjë çiltërsie

Kurorë dashurie.

   E pafalshme

Valët shkumëzuse,

poshtë bregut soditës

horizontesh u thyen,

thinjat e bardha shkulën,

ngjirizeve të thella përhumbën.

Deliri i paqes përtej blusë

nënqeshi mendjelehtësinë shekullore

dhe fali kryneçësinë moderne!

Së largu

Një telefonatë uron nga larg,

Një tjetër gotë troket dhe më larg.

Për mua!

Të gjithë ndihen të gëzuar,

dëfrejnë në dëfrim.

Sigurisht për mua!

Por s’pyetët shumë këtë buzëmbrëmje,

as për qytetin s’folët një të vetme  fjalë...

Vetminë tonë s’e shkulët, u trëmbët

 nga rrënjët xhufkore këtë natë.

Ju vazhdoni të gëzoni për ne,

pa ne…

Çuditem dhe vetë për akullin që ndiej.

 Majë shkëmbit të bardhë

Majë shkëmbit të egër,

                                   të lartë,

 mbisundon frika.

Mes territ shfryrës shkulmë bore,

                                              gëlon stuhia.

Një klithmë vajtuese çjerr heshtjen,

qan fatin e braktisur prej kohës,

me sy të lodhur mbërthyer

pas territ pa fund  shfaqës.

Jehon ulërimë e largët

mbytur ndër dhimbje,  lot,

nota pentagrami vajtimi

 I lodhur,

          i mundur,

                         i plakur

kërkon pak prehje  për shpirtin.

Në ëndërr vjen zëri i shokëve,

ta shkundë nga gjumi përjetshëm,

I pari të shkojë në furtunë,

të ndeshet dhe kthehet fitues.

Majë shkrepit të bardhë të ngjitet,

ulërimën e frikshme të niste.

Retë, në ishte e mundur,

 të gjitha, t´i përpinte!

       Apokalips

Për zemrën,

rendën gjithandej ogurzinjtë…

por dot fatzinjtë,

s’e shkulën nga shpirti.

  Një lypës

“Gjynah!”-

thotë me vete një plak kalimtar.

“Sa keq!”-

vazhdon lojëfjalën një djalë,…

Kështu shprehet më pas dhe një grua,

Ndërkohë një vajzë rrugën ka ndërruar.

Të tjerë,

prapë të tjerë përflasin.

Lypësi pret me duar të mpira.

  Manastiri

Kambanat ranë sërishmi…

“Prapë ka vdekur tjetër njeri?!”

Fjalët e fundit, të vetmet…

I “fshehu” të gjitha manastiri,

 u kthye, në çast, në memec.

Kohezion

Vërtet!

Sa afër ishim dje!

Çudi!

Sa larg shkuam sot!

Na ndante mes nesh një pikëpresje…

Sot nuk shquaj as pikat!

                                   ***

                                   Sa zemra të plagosura,

                                   sa shpirtëra të brengosur,

                                   sa lot dhe sa mall,…

                                   Ndal udhëkryqi më i madh.

  Mirë se erdhe

Kur zilja bie në derë,

dihet  alarm bëhet në shtëpi,

për rëndësinë e mysafirit të ardhur,

mimika tregon kush është ai.

 O zemër, o mall, o vatër, o këngë, o zjarr…

O tokë e përgjakur nga shekujt,

O vend i të parëve të mi,

O diell që ndriçon përmbi qiej,

O vend i shqipeve – Shqipëri!

O mall i mbledhur ndër njerëzi,

O vatër, ku prehje fal ti

O zemër, që rreh mbi çdo dashuri,

O vend i shqipeve – Shqipëri!

O këngë shpirti, burim jete,

O zjarr i endur ndër legjendë,

O më i shenjti ndër të gjithë,

O vend i shqipeve – Shqipëri!

Kosovës martire

Malet e rreptë dhe grykat e frikshme

Oshëtijnë nga klithmat e bijve të shqipes

Krenaria e arbërit fushëbetejë martirësh

Burrat e dheut  prore  ka thirrur.

E etur për komb,flamur e liri

U dogje në flakët e shekujve robëri

Tym e barut kullat statuja

Tmerr e panik për shkjahun  e huaj

Me zjarr e ndrite emrin tënd Kosovë

Me gjak e shkruajte gjuhën arbërore

Burrat u falën për besën dhe fjalën

Burrat e fituan tokën e të parëve.

Zëri i Drenicës,kushtrim lufte e furie

O prite o prite,jehon Azem Galicën

Ngritur mbi lavdi,tjetër rreth kreshnikësh

Me Adem Jasharin,valle historie.

Eh! Kosovë! Kosovë martire

Shekulli ri ,faqe lavdie

Gjaku dëshmorëve,provë pavdekësie

Krenari shqiptarizmi ,tokë e hyjnizuar.

Oshëtimë e largët nga gjumi na zgjon

Vendlindjes time, Malëshovës

Fshehur mes malesh, ku mjegulla zë fill,

tutje horizontesh mendja fluturon,

malli i nxituar përherë në kërkim

për lisat, zallishtet dhe ujërat e ftohtë…

Si zogjtë shtegëtarë humbëm, s´di ku,

të lamë të vetme, ikëm të gjithë,

Rrënimi si korbat, turret egërsisht

të kthejë ç`të mundë, në pluhur dhe hi.

Fjala më e parë të mat me “dikur“,

ç`vlen, kur të heshtur shikojmë sot,

Askush s´mbart mallin tënd të gjerë,

t´i flasim, ta prekim, të shkrihemi në lot.

Madhështia jote shkrepëtin rrufe,

oshëtimë e largët nga gjumi na zgjon,

Malli i mbledhur na fton të gjithë

Të të ngremë nga heshtja, nëna jonë, Malëshovë! 

Me shpirtin, përherë në fluturim

Mikut tim, Frederik Reshpes

Ti ike ashtu, krejt papritur

me mallin vjeshtëror në gji.

Me zemrën mbetur peng atje

tek i shenjti,

             liqen turfullim.

Ti ike, pa thënë  asnjë fjalë,

i lodhur,

           i mundur nga dhimbja.

Me brengën e nënës së thinjur

nga vitet e vuajtjes së poetit.

Ti humbe rrugëtimës  pa kthim,

me të vetmin ëndërrim në shpirt,

me të vetmen pasuri që kishe,

Dorëshkrime

              dhe copëza poezish.

Ti ike larg, si era,

në të  përjetshmen paqe,

                                    ngadhënjim.

Me sytë e shpresës tek e nesërmja,

me shpirtin, përherë në fluturim.

Poemthi i kuajve të bardhë

I

U mendova një mbrëmje

me vështrim nga yjet.

Hëna hidhte zbehtësinë mbi mua,

nënqeshte  pafajësinë e shpirtit treguar.

Mendova një çast

ta përbuz këtë rreng të heshtur;

mendova një çast

ta përbuz këtë imazh të rremë.

Qetësi!

Çuditërisht vetëm  qetësi,…

S´dihet ç’ ëndrra bredhin

në shpirtin e njeriut!

Krahë menatorë shtrihen ngadalë

të lodhur,

             të verbër,

                        plot mistere.

Rendin pas natës së kuajve të bardhë.

Kjo është nata e kuajve të bardhë,

Natë,

Premierë e përhershme,

Premierë që s’di të reshtë.

II

Lëmshe mendimesh

pleksen diku,

orvaten honeve,

ngrehinave të pafundme labirinthesh.

Shumë zgjidhje fal momenti.

Më vonë një e vetme,

në fund asnjë.

Treten si hije shiritave të prerë.

III

Dita agon…

Sklepat zhduken

nga sytë e përgjumur,

Natyra përreth

shfaqet në mjegull,

cicërimat e zogjve

 rikthejnë buzëqeshjen.

IV

Shkruaj për dashurinë.

E kush nuk ka shkruar

për të në këtë botë!?

I pari nuk jam,

por as i fundit njeri.

do vijnë Të tjerët,

e të tjerë do shkruajnë ,

plot nostalgji të  gjelbër.

Ç’ëndrra fshive ti!

(motiv  persian)

                  ***

Ai mbeti hekurash harrim,

Ajo u dënua dritareve meditim

Mes lutjeve të kota, lotëve hidhëruar

Dashurinë e zemrës, thellë përjetuar.

Vitet kaluan, vitet nuk i ndanë,

Ëndrrat më të bukura, thurnin për çdo natë:

Herë me përgjërime, herë me shpresë e dritë…

Zjarrin e shpirtit, ndiznin për çdo ditë.

Shkrepëtinë yjet më fort atë natë,

Vajtuan dashurinë e pastër, si kristal,

Mermeret e akullt ngritur pranë e pranë,

Qëndisma e lule gdhendur për merak.

Vendosni, udhëtarë, dy margaritarë,

Një të kuq si gjaku, tjetrin borë të bardhë

Ishin të rinj shumë, ç´tret, o dhe i zi?!

Shih  si u ndrin nuri,… ç’ëndrra fshive ti!

Jetën e re stis  mbi gërmadha

 Motiv Persian

1

Mes heshtjes tënde zemra plogështim,

Pse brengat rendin muzgjeve valëzim,

Ëndrrat harruar dergjen diku, larg,

Pikat përçunduese ndihen prapë dritareve.

2

Psherëtima, lot! Eh! Sa marrëzi!

Klithma e verbuar çirret pa pushim;

kërkon, rrëmben. Eh! Sa herezi!

Përplaset, derdh, gjer në humbëtirë.

3

Ditët fshikullon e largëta harresë,

Kohën  rrethon me flatra të gënjeshtërta ...

Pse jeta rilindet gërmadhash kujtime,

dhe shpirti dergjet lartësive - hidhërime?

4

Fjalë, prapë fjalë. Eh! Të mallkuara!

Ku shkoni kështu me kokën ndër duar?

Helm dhe pështjellim villet pa pushuar,

Shkretia e paanë zgjatet hijes tuaj.

5

Pranë pemës vetmuar hapat kanë ndalë,

të lodhur, të mundur, nga pritja e gjatë;

Krahët e cunguar më nuk fëshfërijnë,

acari i akullt dejeve lëvrin e lëvrin.

6

Dy fjalë të vetme kujtesën shkallmojnë,

godasin tërbimin me thonj mëkatorë,

Të duan psherëtijnë. Më pas kthithmojnë.

Të dua mbi gjithçka! Të dua, o shtrenjtor!

7

Diçka ka ndodhur dhe atje mes yjesh,

E përjetëshmja, premtuar dikur, në humbim,

Humbi shkrepëtima, harbim i pafund...

Humbi krenaria. Eh! Sa shumë rrënim.

8

Era që nga larg. Sa shpërfytyrim!

Gjethet i rrëmbeu, harresa mbulim,

Shiu projektuar, nga gjithë ky mejtim

Shpirtin e sfilitur godet pa pushim.

9

Ndër supe mban flokë përlyer nga dhimbja,

Ndër sy bredhin lot, helm dhe hidhërim

Ndër buzë mërmërimat veçse pëshpërimë,

Në shpirt s´ka më gaz. Eh! Sa pikëllim.

10

Jashtë fishkëllen era leshragjatë,

Qetësinë e thellë nga rrënjët shkallmon,

Fëshfërimë e largët fshehur brenda shtratit,

Të kujton vogëlushe. Jashtë bën shumë ftohtë.

11

Rrëfen veç gënjeshtra, Hëna verdhësi,

Fshehur pas një reje, diçka mërmërin,

Ëndrrat më sqimtare  ku i çon, s’dihet,

Qahet dhe ankohet,nga yjet rrëzëllim.

12

Marrëzi e nisur nuk njeh kurrë kufi,

Thuajse gjithë bota, më nuk ka kuptim,

Vetmia rrëqethëse si një llahtari,

Përpin dhe thërmon kristalin e shpirtit.

13

Dita kapërcen pragun e mundimit,

E vrazhdët stiset drejt perëndimit,

E akullt nata trazon gjumin,

Kërkon si të mundet mes ëndrrave prej bore.

14

I largët vjen hapi, dikur fluturonte,

I shuar vjen zëri, dikur veç këndonte,

I tretur vështrimi, dikur rrezatonte,

I ftohtë rishfaqet, dikur përvëlonte…

15

Vështro zbehtësinë, përhapet fshehur,

Rrëmbeu fytyrën, synon gjithë kurmin.

Vështro dhe arin, si ndryshoka ngjyrën

Ç´po mbetet më pas,s’ngjan me “fytyrën“.

16

Mallkuar qofshi, mjegulla të errëta!

Pse i fshehni ëndrrat,thellë gjer në varr,

Mendoni për vajzën, si shtrëngoni kthetra

I janë turrur qelqit Hijet më të zeza.

17

Si bulëza e vogël nën rrezen e parë,

Fluturoi shpejt ëndrra më e parë,

Pse zemra besoi rrahjen pa kufi

Dhe shpirti nuk gjeti kurrë qetësi?

18

Shumë dritareve mbetën me jetë

Dhe shumë të tjera u mbytën në dert,

Tronditje pësuan xhamat kristalinë,

Kthjellimin robëruan mendimet kotësirë.

19

Shaminë qëndisur me shumë pëllumba,

E morën nga duart, s´dihet ku e çuan,

Kërkoje nëpër qiell, netëve yjeshumë,...

Rrëmbyen atë, ç´ka mundën të rrëmbejnë.

20

Në mundsh qeshu, mes heshtësisë së kotë,

pranë zjarrit ende,pret e përjetshmja

Zboji dhe lotët nga sytë më brilantë,

Ndih pas dëfrimit. Ndihu, shpirt, prej gazit!

21

Zgjatu përtej skajeve, bardhësinë shtrëngo,

Ngjeshi më fort buzët prapë dashuro,

Ditët kapërcejnë, koha zë e thinjet.

Ç´duhet vetëflijimi? Lulja pse venitet?

22

Vështro nëpër jetë, ndih atë ç´shkon,

Ç´është më e shtrenjta, rrëmbeje pa kthim,

S´është frikë as ndroje,vetëm një harbim,

Përplasu mes dallgëve, gjer në harrim.

23

Atje ku vetë jeta, buzëqesh ngadhënjim,

Atje dhe ëmbëlsia, ndjell në shpirt kuptim,

Atje ku deti ngre dallgët shkumëzim,

Atje dhe mbrëmje vonë, heq velin stolim.

24

Vogëlushe! Ku po shkon këtë natë?

Nëpër gjurmë  fantazme,endesh prapë,

Ngrije harkun, shpërtheje sfondin gri,

Në mundsh, hap të bardhin, fatlumin shpirt.

25

Larg prej brengës, trishtit që ke mbjellur,

Jeto jetën dhe mos kij kurrë të ndrojtur,

Larg prej vrerit- herezi dhe  pashpresim,

Kërko rreze ngrohtësie dhe  shkëlqim.

II

1

Ngrihu mbi vështrim, shiko atje lart,

Flaka e përpin pyllin harrakat,

Të djegë ç´të mundë pluhur edhe hi,

Të zhduket nga dheu fjala „pabesi“.

2

Nuk ke përse hesht, kroit ujëshumë,

Lisi shekullor degët i përkund,

Fëshfërimë e lehtë, ç’ ndjell në zemër di,

Vrapo e rend e gëzueshëm, si një risi.

3

Magjinë e bilbilit, të vetmen dëgjo...

Eh! Ky zë i rrallë. Ujëvarat i zgjon.

Foli zemrës etur, shprehu si di ti,

Kërkoji të artëzuarën, zgjoji dashuri.

4

Si yll i larë shfaqu, vogëlushe,

Si ëndrra më e parë, ago lumturi,

Si hyjneshë e tokës, detit dhe e qiellit.

Rrezato shkëlqim dhe tejpashmëri.

5

Ndalu në lëndinën- lule erëmirë,

Përkëdhel petalet, puthi pa pushim,

Aromë dhe jetë shpërthen në lirishtë,

Gaz dhe hare për ty rubair.

6

Mos harro të endesh nëpër bukuri,

Shpalos krahët e bardhë, nëpër mjegulli,

Kapërce vetveten, flake errëtinë,

Hidhu në dalldi, digju përsëri.

7

Një ditë patjetër dikush do të vijë,

Do të marrë dorën edhe do të puthë,

Do kërkojë flokët, ku mallin të fshijë,

Do falë gjithçka, do falë mrekullinë.

8

Ngjyrë e tejpashme, e shumë kërkuar,

Përlotjen e syve ktheje në smerald,

Hidh vështrimin tutje, përtej ngjyrës blu,

Shijo me gaz jetën, shijoje pa fund.

9

Nëse ëndrrat qeshin, lëri, mos i tremb,

Zhytu thellë mes tyre, lundro në hare,

Krahët mos i zgjat kot në zbrazëti,

Përjeto të bukurëzuarën deri në agim.

10

Vitet fluturojnë, vitet s´njohin kthim,

Freskia venitet, brehet pa pushim,

Shkallmoji dritaret, ç´vlen gjithë ky mejtim,

Rrëmbe më të shtrenjtën, rrëmbe dashurinë!

11

Nga pluhuri u ngrite, prapë do të shkosh,…

Ç´do t’i shpiesh varrit? Lëngatën e kotë?

Nxito! Sa je. Ç´ke humbur, fito,

Shembi gërmadhat. Jetë të re ndërto!

12

U trete. Po çmendesh? Ç´ndien në brendësi?

Shijen më të hidhur përtyp në shkreti.

Nuk e sheh natyrën? Qeshas në blerim

Dhe plagëvjetrat i fsheh pa përtim.

13

Derdhu sërish rrugës, njëlloj si dikur,

Vështro në sy jetën,  përsëri qesh,

Buzë edhe gaz, zemër edhe zjarr,...

Fale dashurinë,… Pse të ngelet peng?

14

Një ditë do vdesësh, kjo  s’ka dyshim,…

Ç´kuptim do të ketë fjala “Lamtumirë!”?

Ç´duhet pra kjo jetë, jetë  e drithëruar?

Mos mendo mëkatin, përjetimin dashuruar.

15

Prapë do të afrohen, më shumë do të duan,

E qetë në shpirt, do ndiesh lumturimin,...

Ndjenjën e amshuar, çoje gjer në dhimbje,

Dashuro si e marruar. Dashuro dashurinë!

16